Webmaster, 14 augustus 2010
Tanzania , Moshi 27°

Mijn voeten waren het hoogst!

Lieve allemaal,
Het is me gelukt!! Ik heb de Kilimanjaro beklommen. Zaterdag vertrokken we via de Machame route. In vier dagen zouden we het basiskamp bereiken, vanuit waar we naar de top moesten klimmen.
De eerste dag hebben we prachtig gewandeld door tropisch regenbos. Op 3200 meter kwamen we op een soort camping waar onze tenten al waren opgezet door de dragers. Dertien man hadden alle tenten, kookspullen en onze tassen naar boven gedragen. In totaal hadden we 18 man die met ons omhoog gingen, achttien man voor 4 toeristen. In de tent kregen we een teiltje warm water om ons mee te wassen. Een hokje met een gat in de vloer deed dienst als toilet. In de eettent kregen we een heerlijke (driegangen) maaltijd. Na een medische check-up (Hoofdpijn? Misselijk? Etc.) was het bedtijd.
De volgende dag veranderde het landschap langzaam naar heide en vervolgens naar vooral steen. Op 3800 meter konden we uitrusten en weer genieten van een heerlijke maaltijd. De eerste afvallers werden naar beneden gebracht, terwijl het ons redelijk goed af ging. Op dag drie was het met name een kwestie van aan de hoogte wennen. Via een ‘top’ van 4600 meter zijn we naar het volgende kamp gewandeld, op 3950 meter. Door weer wat af te dalen kan je lichaam beter aan de hoogte wennen. De eerste gletsjers hebben we kunnen bewonderen en natuurlijk een continue uitzicht op ons doel, de top op 5895 angstaanjagende meters.
Dag vier begon met een wand van zo’n 200 meter stijl omhoog waar we tegenop moesten klimmen, ook wel ‘breakfast’ genoemd. Daarna werd verder koers gezet naar het basiskamp waar we zo vroeg mogelijk wilden aankomen om nog enige rust te hebben voordat we die nacht aan de klim naar top moesten beginnen. Aangekomen op 4800 meter begonnen we de eerste vermoeidheid toch wel te merken. De eetlust werd minder en een continue druk op je hoofd was niet weg te werken met paracetamol.
Na nog geen vier uur slaap werden we gewekt (om ongeveer 12 uur ’s nachts). Na wat pap vertrokken we in het donker richting top. Onze gids had ons vertelt dat we pas mochten gaan vragen hoe ver we nog moesten wanneer het licht begon te worden. Met een zeer laag tempo gingen we stapje voor stapje naar boven. Op 5200 meter besloot mijn moeder het voor gezien te houden. Op eigen kracht is ze terug gelopen naar het basiskamp. Dit in tegenstelling tot vele andere die we naar beneden hebben zien gaan tussen twee mensen in gedragen. Om acht uur bereikten we Stella point, op de rand van de krater. Drie kwartier later stonden we aan de top!!
Maar met het behalen van de top waren we er natuurlijk nog niet. Ook de weg naar beneden moest worden afgelegd. Via het basiskamp, waar we even konden rusten, zijn we naar 3000 meter gelopen. Na half zeven ’s avonds kwamen we aan, een dag van zo’n 18 uur wandelen. Waar wij alle vier alles op eigen krachten gedaan hebben, waren er tientallen mensen die niet meer op hun benen konden staan. Tussen twee dragers werden ze naar beneden vervoerd, of op een brancard die door zo’n vier rennende mannen gedragen werd. In de avond is er zelfs iemand van de brancard gevallen en heeft daarbij zijn been gebroken. In de reisgidsen staat dat op Mount Kilimanjaro jaarlijks enkele toeristen overlijden, maar wanneer je die geel uitgeslagen gezichten zelf ziet, realiseer je je pas hoe heftig deze tocht kan zijn. Wij waren blij dat we deze verhalen niet van te voren wisten.. wie weet waren we er dan nooit aan begonnen.
Gisteren zijn we het laatste stukje naar beneden gelopen. Terug in Moshi genoten van een heerlijke douche, schone kleren en pizza met bier… dat hadden we wel verdiend!!
Groetjes!!

Hanneke in Tanzania bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl